Профиль пользователя PLERN!!!ChuBbY_plErN's spaceФотографииБлогСпискиДополнительно  |  Сервис Справка |
!!!ChuBbY_plErN's spaceноября 19 ชีวิตการฝึกงาน ณ วันนี้การทำงานวันนี้มีทั้งขึ้น-ลงปนกันไปในแต่ละวัน
ช่วงนี้อาจหนักหน่อย..เพราะโดนย้ายให้ไปช่วยอีกร้านนึง
แต่ชั้นรู้ว่าทุกคนก็ต้องเจอเรื่องอะไรกันมั่งแหละ..ไม่เรื่องงานก็เพื่อนร่วมงาน..ไม่เพื่อนร่วมงานก็เพื่อนเราเองหรือไม่ก็ตัวเรา
ไม่ต้องเครียดให้มากนะพวกมรึง..เพื่อนกรูทั้งหลาย
เพราะต่อให้เครียดให้ตายยังไง..สุดท้ายก็ต้องท่องคาถาอาจารย์ปลาอยู่ดี "อดทน..อดทนๆๆๆๆ"
ฝึกงานคราวนี้พวกเราทุกคนจะต้องทำให้มันจบลงให้ได้อย่างวฃสวยงามเว้ย
ก็ได้แต่คิดถึงพวกแกว่ะ..ทุกวันเลย..ทั้งเวลาที่เหนื่อย หรือเบื่อ โดยเฉพาะตอนที่เจอผู้ชายหล่อๆอะนะ
พวกแกเป็นแบบชั้นรึป่าววะ??????
ชั้นก็ไม่ค่อยมีเวลาเข้ามาเล่นอะไรเท่าไหร่หรอกนะ
มีข่าวอะไรคืบหน้า..ติดต่อเมได้ก็ฝากบอกมันมาก็ล่ะกัน...เพราะช่วงนี้ชั้นก็พยามหาโอกาสเจอมันไห้มากที่สุด
เพื่อชาจพลังให้กันและกัน..จนจะเป็นคู้ร้ากกกกกันจริงๆอยู่แล้วเนี่ยยยยย
พวกพัทยาทั้งหลาย
ไม่ต้องห่วสาวๆเชอราตัน (หรือสาวสุวรรณภูมิ) นะจ้ะ
พวกเราจะพยามประคองๆกันไป
เคๆๆๆๆๆๆๆ
ไว้เจอกันเว้ย
คิดถึงพวกแกมากมาย
Let it go, Let it flow
ปัญหาของทุกคน..ก็คือเรื่องใหญ่ด้วยกันทั้งนั้น
(ถือซะว่าเป็นคำสอนส่งท้ายนะยะ..เด๋วจะหาว่าชั้นละเลยทางธรรมไป) октября 11 เมื่อวันที่...หมดลง (To: _ _ _)
ตอนนี้มีเรื่องนึง..ยังคาใจอยู่ ไม่ได้ตั้งใจจะให้อะไรๆ..บานปลายอย่างทุกวันนี้ เลยเลือกจะลืม..กว่าการขุดคุ้ย แต่ยิ่งนานไปๆ..อะไรๆก็กลับแย่ลงๆ..เรื่องราวก็เพิ่มขึ้นๆ แกคนนั้นจะรู้มะวะ..ว่าชั้นรู้สึกแย่ และรู้สึกผิดขนาดไหน แย่ที่ทำไมวันนั้น..ชั้นถึงซวย เป็นคนเจอแจ็กพ็อตอารมณ์ PeaK ของแก แกรู้ใช่มะว่า..ปกติชั้นไม่ใช่คนอย่างนี้ อาการเย็นชาจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อชั้น PeaK เหมือนกัน
ชันไม่รู้หรอกว่าอะไรที่ทำให้แกเปลี่ยนไป แต่ชั้นรู้แค่ว่า "เมื่อวันที่ความรู้สึกดีๆ.ที่เคยมีมันใกล้หมดลงทุกวันๆ..อะไรๆก็จะเริ่มแย่ลงๆๆอย่างทุกวันนี้แหละ" โดยเฉพาะตอนนี้..ที่เวลาใกล้หมด..แต่ความรู้สึกเดิมๆมันยังไม่พร้อมกลับมาในที่เดิมนี่แหละ
แกอาจเคยพูดว่า "ยังไงก็เพื่อน"...แต่ใจลึกๆแล้ว..ความรู้สึกมันบอกให้ป้องกันตัว ให้ไม่คาดหวัง...ไม่คิดแง่ลบ..หรือ... ชั้นไม่รู้หรอกว่าตอนนี้มันจะยังไงต่อ รู้แค่ว่า "เวลา" อีกเหมือนกันที่จะทำให้อะไรๆดีขึ้น อาจไม่เหมือนเดิมทั้งหมด..แต่คงดีกว่าปัจจุบัน
แกจะทำอะไรก็ตาม..อย่ามัวแต่ใช้อารมณ์นะ มีอะไรในใจ..ถ้าไม่พูดอกมา..ต่อให้เป็นพระเจ้า หรือเทวดาก็อาจะไม่หยั่งรู้ใจคนหรอก นับประสาอะไรกะเพื่อน...ว่าจะต้องรู้ทุกอย่างที่แกคิด หรือเป็น นึกถึงตอนที่ชั้นเจ็บสิ..ถ้าให้ตายก็ไม่บอก หรือระบายกะพวกแก..แกก็คงไม่รู้เหมือนกัน เพราะฉะนั้น..นอกจากสถานการณ์แบบนี้มันจะน่าอึดอัด และลำบากใจกะแกมากแค่ไหนก็ตาม แต่อย่าลืมว่าคนข้างกายแก..ที่ไม่ได้คาดหวังอะไรจากแกมากนัก นอกจากความจริงใจให้กัน อย่างที่เพื่อนควรจะทำ เค้าก็รู้สึกลำบากใจ และอึดอัดไม่ต่างกันเท่าไหร่ จะแสดงออกมา หรือไม่มันก็แล้วแต่ อย่าคิดว่าตัวเองรู้สึก หรือเป็นฝ่ายเดียว ของภายนอก ก็คงเป็นภายนอกวันยังค่ำนั่นแหละ
หวังว่าแกจะเข้าใจ (เจอกัน..วันที่อาจารย์นัดเจอ & 'll BettEr)
сентября 20 ^^.............T-Tวันนี้...คาบเจอร์จบลงพร้อมน้ำตาของใครหลายๆคน
ความในใจจากหลายคนพรั่งพรูออกมากะน้ำตา
ดีใจที่อะไรๆ เราทุกคนก็ปล่อยวางลงกันไปได้เยอะ
ดีใจที่เราเจอกัน ผ่านอะไรมาด้วยกัน "เป็นเพื่อนกัน"
เวลาดีๆมักอยู่กะเราได้ไม่นาน
เวลาเศร้ามักมาเมื่อไม่อยากรับเชิญ
ผ่านไปเร็วฉิบเลยว่ะ...รู้สึกเหมือนกันม่ะ ว่าใจหายว่ะ
ใจหายทุกครั้งที่ อาจารย์เตือนให้ส่งรายงายฝึกงาน .. มันเป็นสัญญาณเตือนว่า "เหลือเวลาไม่มากแล้ว"
เสียใจที่บางทีทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง
เสียใจที่บางทีก็ใช้เวลาที่ผ่านไปทุกวันๆแบบไร้ค่า
แต่ดีใจจริงๆที่ "โชคชะตา" พามาอยู่ที่นี่
แม้ตอนแรกมันไม่ได้เกิดเพราะความตั้งใจ .. แต่สุดท้ายก็ไม่ทำให้ "เสียใจ"
ต่อจากนี้ .. เอาไงดีวะเนี่ย
ไม่มีลูกบ้ากะเพื่อนแล้วดิ .. ต้องเป็นผู้ใหญ่ไปอีกขั้นแล้ว เหมือนตอนที่จากโรงเรียนมาใหม่ๆ
หลังจากนี้คงเป็นชีวิตที่ FreedoM กว่านี้จริงๆ
แต่ท่าจะเป็น FreedoM ที่เหงาพิกล .. น่ากลัวจริงๆกะสิ่งใหม่ๆที่รออยู่ >> แต่คงต้องก้าวต่อ
ที่แห่งนี้ .. มีมากมายสำหรับความทรงจำ
เพราะตลอดเกือบ 4 ปีมานี่ .. แทบไม่ได้ใช้ชีวิตที่อื่นเลย
ต่างกับตอนโรงเรียนที่เลิกเรียนก็กลับบ้าน .. บ้านเพื่อนก็ไม่ได้ไกลข้ามจังหวัด
แต่ตอนนี้เลิกเรียนก็ยังต้องทำกิจกรรม หลับนอนร่วมกัน(ยิ่งกว่าอยู่ประจำ) และที่สำคัญภูมิลำเนาต่างกันลิบลับ
รักพวกแกว่ะ
T__T
ตอนนี้อยู่หมวดเศร้าซึม & เคว้งคว้างจริงๆ
ใจหาย .. นี่คือเรื่องจริง
ตอนเรียนอยากจบ .. แต่ตอนนี้ "กรูไม่อยากจากกก"
T__T แงๆๆๆๆๆ
ช่วยด้วยยย .. กลัวการจาก
เพราะสิ่งที่ตามมาคือ "เศร้า"
ไม่ว่าไงก็ตาม
ขอบคุณทุกคน .. ทุกสิ่งที่นี่นะ
รักทุกคน .. ทุกสิ่งที่ทำให้เป็นอย่างทุกวันนี้
เจอกันนะ >> KeeP iN toUcH
августа 30 @leaStเมื่อเวลาเหลือน้อยลงๆ >> แต่เรื่องราวต่างๆ กลับมากขึ้นๆทุกวันๆ
เมื่อเวลาผ่านไป นานเข้าๆ >> ความรู้สึกที่เคยว่ามากมาย ก็ลดลงๆ(หรืออาจเพิ่มขึ้นๆ)
เมื่อมีคนผ่านเข้ามามากมาย >> ก็ย่อมมีคนที่เราหลงลืมไปบ้าง(บางคน : ไม่มากก็น้อย)
เมื่อมีพบ >> ก็ธรรมดาที่ต้องจาก
เมื่อมีการจากลา >> ก็ไม่แปลกที่มีคนพูดว่า "จากเพื่อเจออีกครั้ง"
เมื่อโกรธกันได้ >> ก็ต้องดีกันได้
เมื่อแค้นได้ >> วันนึงก็ให้อภัยได้
เมื่อจำกันได้ >> โอกาสที่จะลืม..ทำไมจะไม่มี
เมื่อเจ็บปวด >> ก็ไม่แปลกที่จะจำ
แต่..ถ้าเมื่อไหร่ที่เจ็บ แล้วเราไม่จำล่ะ??..มันก็ไม่แปลกเหมือนกันที่จะเจ็บซ้ำๆซากๆ
เมื่อพลาด >> ก็ไม่ผิดถ้าจะให้โอกาส และเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
แต่..ถ้ามันพลาดเรื่องเดิมๆเสมอ..มันคงจะปกติถ้าเราจะรู้สึกเบื่อ หรือเหนื่อยหน่าย
เมื่อยิ้มแย้ม >> ก็ต้องแลกมาด้วยน้ำตา
เมื่อมีสุขถึงที่สุด >> ก็จะประมาทจนทำให้ต้องเศร้าใจ..จนทุกข์ที่สุดเช่นกัน
เมื่อกิน >> ก็ธรรมดาที่จะอ้วน
เมื่ออ้วน >> ก็ธรรมดาอีก..ที่จะต้องลดๆๆๆๆๆ
เมื่อเครียดมากนัก >> ก็คลายเครียดในทางที่ถูกที่ควร
เมื่อเศร้า...บางครั้งการแสร้งยิ้มก็อาจทำให้เราดีขึ้นได้..แม้ไม่ตลอด แต่ก็อาจบรรเทาได้สักพัก
เมื่ออยากปลดปล่อย...ไม่ว่าจะ drUnK or daNcE..ก็สุดแล้วแต่ความถนัดส่วนบุคคล
iii bUt keeP doiN fiGht!! & sMiliN !!!
ชีวิตมักถูกทดสอบ >> เพื่อให้เรียนรู้ และต่อสู้
การเรียนมักถูกทดสอบ >> ด้วยเกรดที่ได้ หรือคะแนนที่ต่างกันเพียงแค่ตัวเลข
ความสัมพันธ์ต่างๆมักถูกทดสอบ >> ด้วยปัญหา หรืออุปสรรค
เพื่อ...แลกมาด้วยประสบการณ์, การก้าวเดินต่อ หรือแย่หน่อยก็คือการหยุดอยู่กับที่ ไม่งั้นก็ถอยหลัง
ไม่มีอะไรที่ง่าย >> เพื่อให้คนพยายาม
แต่ก็ไม่มีการเสียสละใดๆที่ยิ่งใหญ่เท่ากับ >> การที่เราต้องคิดถึง "หน้าที่ มากกว่า สิทธิ"
เมื่อเห็นโลงศพ >> ทำไมเราพึ่งจะหลั่งน้ำตา
เมื่อสูญเสีย >> ทำไมเราพึ่งจะรู้สึกเสียดาย
เมื่อไม่ได้ตามต้องการ >> ทำไมเราจะต้องเสียใจ
ไม่มีใครได้ทุกอย่างที่หวัง >> มันคือความเท่าเทียม
ไม่มีใครไม่เคยเสียใจ หรือเสียน้ำตา >> มันคือความธรรมดาของทุกคน
NobodY / noThiNg iS PeRfeCt
ความจริงใจต้องแลกมาด้วยอะไร
ความดีใจ..ทำยังไงถึงได้มันมา
ความสุข สมหวัง..นานแค่ไหนกว่าจะเจอ
ความสิ้นหวัง หรือการลาจาก...เมื่อไหร่จะไม่ต้องพบเจอ
สุดท้าย และท้ายที่สุด >> สิ่งที่ทำได้ก็เพียง....
การเก็บทุกสิ่งเหล่านั้นเอาไว้____ไม่ว่าจะเก็บไว้ในใจ หรือในสมองก็ตาม
августа 13 เมื่อเทศกาลมาเยือนเทศกาลนี้...มันเป็นเทศกาลที่แสนดี และชวนให้นึกถึงเสมอ
แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เทศกาลดีๆแบบนี้...มันไม่มีค่าถ้าไม่มีคนคนนั้นอยู่ด้วยแล้วล่ะก็!!!
เทศกาลแสนดีแบบนี้..ก็กลายเป็น เทศกาลแสนเศร้าไปได้ง่ายๆเหมือนกัน
บางครั้ง หรือ บางคน อาจยังไม่เข้าใจถึงความสำคัญของสิ่งใกล้ตัว
ไม่ว่าจะเป็นทั้งกะ ของ หรือว่า คน ก็ตาม
แต่เมื่อไหร่ที่มันหายไปจากชีวิตเราแล้ว
ทำไม..เราถึงเพิ่งมารู้สึกเสียดาย หรือ เพิ่งจะเห็นค่าของมัน?????
บางครั้ง..โชคชะตาก็ทำให้เราได้คิดอะไรต่อมิอะไรได้
บ้างก็ทำให้มีสติ
บ้างก็ทำให้เศร้า
และบ่อยครั้ง...ก็ทำให้คิดได้ จนต้องหันมานึกสมเพศตัวเอง
จะโทษใครที่ไหนก็ไม่ได้...ในเมื่อเราทำเอง
คิดไม่ได้เอง
แล้วก็ไม่คิดจะเชื่อใครเอง
วันแม่ ปีนี้เป็นยังไงกันบ้าง???
ทำดีกะคนที่ควร (ไม่น่าจะใช้คำว่าควรด้วยซ้ำไป..ต้อง ถึงจะถูก)--ทำดีกะคนที่ต้องทำรึยัง??
อย่าลืมซะล่ะว่า ต้องทำ ไม่ใช่ ควรทำ
มนุษย์ที่ได้ชื่อว่า แม่
คือคนที่รัก และ คิดถึง ลูกก่อนตัวเองเสมอ
เคยได้ยินไม๊ว่า...คิดถึงลูกจนลืมเจ็บ
ลืมหิว
ลืมความอยากได้ อยากมี
หรือแม้กระทั่ง ลืมความตาย ซะด้วยซ้ำ
ทำไมน่า...พระเจ้าถึงสร้างมนุษย์ผู้หญิงคนนึงที่ดูจะเป็นเหมือนผู้หญิงธรรมดาๆ
ที่ดูจะจู้จี้ ขี้บ่น..หรือเป็นคนที่ผู้ชายเคยเรียกว่าแฟน
แฟนที่เค้าเคยนึกรำคาญหรือเบื่อหน่ายเมื่อโทรตาม หรือ งอน
แต่เมื่อผู้หญิงธรรมดาๆคนนั้นกลายร่างเป็น แม่ แล้ว
ก็กลับใช้ 2มือของแม่สร้างโลกได้
มันเป็น หน้าที่ หรือ สัญชาตญาณความเป็นแม่ กันแน่วะ??????
จากเพลงที่เคยว่า..."ทำไมน้องไม่แต่งงาน...>>>ยมบาลจะหาว่าเสียชาติเกิด"
ก็ควรเปลี่ยนมาคิดใหม่ว่า>>>ทำไมเรายังไม่เป็นเด็กดี หรือ ว่าทำดีตอบแทนคนที่เป็นแม่ซะที
ไม่งั้นมันจะไม่ใช่แค่ "การเสียชาติเกิด" แต่มันจะเรียกว่า อกตัญญู
ไม่ต้องเศร้าใจ...หากเรามีไม่เหมือน หรือว่า มีไม่เท่าใครๆ
คนที่แย่กว่าเรามีมาก
แม้มันจะเศร้ามาก...แต่เราจะแกร่งขึ้นเช่นกัน
ถือซะว่ามันเป็นคำสอนสุดท้ายที่แม่ทิ้งไว้ให้
เพื่อเตือนใจและเป็นบทเรียนอันมีค่าที่ไม่ควรละเลย หรือ ไม่ควรให้เกิดขึ้นอีกเป็นประวัติศาสตร์ที่ซ้ำรอย
เสียไปแล้ว 1 ก็เพียงพอแล้ว
อย่าให้ต้องจากกันแบบนี้อีก ไม่ว่าจะกะเราเองเมื่อชาติหน้า หรือกะใครก็ตามในชาตินี้
มนุษย์ผู้ยิ่งใหญ่...ที่ต่อให้เรารวยล้นฟ้า>>>โกงกินเงินประเทศไป 108 ประเทศ ก็ไม่พอที่จะทดแทนคุณของคนๆเดียวไปได้
บทเรียนแบบนี้ ถึงพูดไปให้ตายก็ไม่มีใครเชื่อ >> เรื่องแบบนี้มันต้องเจอเอง
ถึงจะรู้ว่าความเจ็บปวดเจียนตายมันมีความรู้สึกยังไง??
แต่ถ้าจะให้ดี --- อย่าลองรับรู้ความเจ็บปวดแบบนี้เลย
วันแม่นี้...ก็ขอให้ --- มีความสุข
พบเจอแต่สิ่งที่ดี / สถานที่ หรือ ผู้คนที่ดี
พบทางที่จะมาบรรจบและพบกันใหม่
ขอให้ภาคใต้สงบสุขซะที
เพราะ...กรู สะ-เทือน-จายยย >> ทุกๆครั้งที่เห็น
มันหดหู่แบบว่ามากมายยยยยย
.....555!!!....
|
Ни одна категория не используется.
|
|||
Отправить личное сообщение
Подписаться на RSS-канал
Рассказать другу
Добавить в Live.com
Добавить в сеть
|
|
